Όλα τα συνδικαλιστικά σχήματα κι οι παρατάξεις, από τα πιο συνεπή μαχητικά, μέχρι τα ξεπουλημένα εργοδοτικά ή ρεφορμιστικά, εκείνα που έχουν ταξικά χαρακτηριστικά κι αντλούν δύναμη από την εργατική δημοκρατία, αλλά κι όσα είναι ξένα κι εχθρικά προς την εργατική τάξη, νιώθουν την ανάγκη κάποια στιγμή να ορίσουν την ταυτότητά τους, το όραμα και το διεκδικητικό πλέγμα που τα ενοποιεί.
Τα πρωτεία ανήκουν στους γυρολόγους των ελπίδων μας, τους πιστούς υπηρέτες του κομματικού, εργοδοτικού/δημαρχιακού/κυβερνητικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού.
Με πολλές αποχρώσεις κι αφηγήματα η συνδικαλιστική αριστοκρατία, αφού πρώτα φρόντισε και τις λέκιασε, υφαίνει κάθε μέρα με υπομονή αράχνης τις λέξεις, τις ματωμένες, που ‘ναι ολόδικές μας κι όμορφες, σε διακηρύξεις κι επαναστατικούς θούριους. Στην ακάματη προσπάθειά της να ξεγελάσει και να χειραγωγήσει πάλι και πάλι το εργατικό κίνημα. Ας μη ξεχνάμε ότι από την απόδοσή της κάθε φορά βγαίνει αναλογικά κι ο μισθός της και τα γαλόνια.
Απέναντί τους, επίμονα στέκονται με τη φιλοδοξία να τους αποκαλύπτουν και να τους αφοπλίζουν οι αγωνιστικές κινήσεις – συσπειρώσεις στους ΟΤΑ. Σαν τα κλεφτόπουλα, πρωτοεμφανίστηκαν στον κλάδο το 1989-90 από αγωνιστές που είχαν αναφορά στο αριστερό εργατικό κίνημα.
Που δεν ήξεραν από Βάρκιζες και φόβο. Ούτε είχαν το άγχος να γίνουν αναγνωρίσιμοι στα αφεντικά και στα σκυλιά τους.
Που διάβαζαν ποιητές σαν εκείνο τον Κατσαρό και τραγουδούσαν στίχους αιρετικούς κι επικίνδυνους, όπως του Νηλ Γιάνγκ, «καλύτερα να πυρποληθείς παρά να ξεθωριάσεις».
Αποφασισμένοι άντρες και γυναίκες – φυσικά – ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΚΟΥΣΟΥΝ, στα κυρίαρχα κελεύσματα της εποχής για το «τέλος της Ιστορίας», τη λήθη και την αποδοχή ότι «τέλειωσε η Πάλη των Τάξεων».
Συγκροτήθηκαν απ’ την πρώτη στιγμή σ’ ένα ενωτικό, μάχιμο, αντιδιαχειριστικό κι ανεξάρτητο ρεύμα στο συνδικαλιστικό κίνημα των ΟΤΑ, με πλούσια συνδικαλιστική δράση. Σε κάθε Απεργία και κατάληψη Αμαξοστάσιου τους έβρισκες μπροστά σου. Στις Γενικές Συνελεύσεις. Στα Συνέδρια. Στα μικρά και μεγάλα ζητήματα που προέκυπταν, ήταν εκεί. Το ίδιο μέχρι σήμερα…
Στάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου, με πείσμα και θράσος μικρού παιδιού, σύγχρονοι Κλέφτες της Φωτιάς, στα βήματα του Προμηθέα, χωρίς να κρατάνε τη φωτιά για να ζεσταθούν οι ίδιοι. Τη μοίραζαν και τη μοιράζουν για να φωτίσει ο τόπος, να ζεσταθούν όλες, όλοι. Αντίθετοι στο συνδικαλισμό που κυριαρχεί και σήμερα & που υποτάσσεται σε εργοδοτικές-δημαρχιακές, κυβερνητικές ή κομματικές επιλογές και συμφέροντα. Θέλουν να συμβάλλουν στη δημιουργία μιας νέας Ταξικής Ενότητας μέσα στο εργατικό κίνημα, με τη συμμετοχή όλων μας σε κοινή δράση με τ’ άλλα εργατικά σχήματα και Συσπειρώσεις του Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα.
Τα κατάφεραν. Δεν αποτελέσαν χθες ή σήμερα «παράταξη» ή το μακρύ χέρι κάποιου κόμματος. Έμαθαν να συμμετέχουν και να συνδιαμορφώνουν τις θέσεις τους με βάση την ταξική θεώρηση που διέθεταν και την πολιτική ωριμότητα που κατακτούσαν μέσα στους αγώνες.
Η αυτοτέλεια της δράση τους στηρίζεται στην ταξική ανεξαρτησία από κράτος, εργοδότες, κόμματα.
Δεν θεωρούν ότι έχουν το αλάθητο σε αυτά που λένε, πιστεύουν όμως ότι αποτελούν μια αγωνιστική ταξική συνιστώσα που έχει βάλλει και συνεχίζει να βάζει την σφραγίδα της στον κλάδο και στο συνδικαλιστικό κίνημα των ΟΤΑ, που μεταμορφώνεται σε τοπικό κράτος. Στην ίδια όχθη μ’ όλες τις κυβερνήσεις που ζήσαμε και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Φιλοδοξία τους είναι να δυναμώσει, μέσα στο χώρο των ΟΤΑ, ένα ανεξάρτητο, ταξικό, αγωνιστικό κι ενωτικό κίνημα, που θα διεκδικεί όλα όσα μας αρνούνται και μας αφαιρούν καθημερινά από τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας.
Γιατί ο πλούτος γύρω μας, το ξέρουμε, είναι δικός μας. Εμείς τον δημιουργούμε κάθε μέρα κι έχουμε βαλθεί να τον πάρουμε σαν τη φωτιά και να τον μοιράσουμε στην εργατιά και τη νεολαία.
Στα χέρια μας οι λέξεις ξαναγίνονται όμορφες. Συνδικαλισμός, Πολιτική, Αγώνες, Απεργία, Γενική Συνέλευση, Άποψη, Αλήθεια, Δίκιο, Όνειρα, Χαμόγελο, Αλληλεγγύη, Στράτευση, Ποίηση…
Κι αυτό γιατί κουβαλάμε Ιδέες που γίνονται Υλική Δύναμη, αλλά κι είμαστε η συνέχεια πολλών αντρών και γυναικών, που δε βολεύτηκαν σε λιγότερο ουρανό, είχαν καλό ίσκιο κι ήταν της Γερακίνας γιοί και θυγατέρες…
Τι κάθεσαι μουδιασμένα… έλα κοντά μας… τούτη η παρέα είναι το Μέλλον κι η Ελπίδα…
Α.ΚΙ.Σ - Ο.Τ.Α. 