Η κυβέρνηση, με «συνεργάτες» δημάρχους, Υπουργεία και ΚΕΔΕ, φέρνει διαρκώς νέες αντεργατικές τομές στους Δήμους, όπως π.χ. περαιτέρω ελαστικοποίηση, «voucher» και ανταποδοτικότητα, διάλυση δομών και ιδιωτικοποιήσεις. Το τελευταίο παράδειγμα είναι οι σχεδιασμοί για τους εργαζόμενους/ες σε δομές ΕΣΠΑ (παιδικοί/βρεφονηπιακοί, ΚΔΑΠ/ΚΔΑΠ ΑμεΑ, κοινωνικές δομές), με αλλαγές που ανοίγουν το δρόμο για απολύσεις, νέα ομηρία και κλείσιμο δομών και υπηρεσιών.

Απέναντι σε αυτή την «κυβερνητική γραμμή παραγωγής» εκμετάλλευσης, αβεβαιότητας επισφάλειας για τις θέσεις εργασίας μας, δεν έχουν άλλο χώρο οι αναμονές, οι «διαβουλεύσεις» και οι «φωτοβολίδες». Δεν έχουν χώρο ούτε οι «νέες» προτάσεις κυβερνητικής έμπνευσης που έρχονται ως προτάσεις από συλλογικά όργανα περί μοριοδότησης των ήδη υπηρετούντων εργαζομένων.

Το βράδυ της Μ. Πέμπτης 9 Απριλίου 2026, ξέσπασε πυρκαγιά στο αμαξοστάσιο του Δήμου Πειραιά. Εργαζόμενος-οδηγός τραυματίστηκε ελαφρά (έγκαυμα) στην προσπάθεια να απομακρύνει όχημα, ενώ προκλήθηκαν και υλικές ζημιές σε δύο οχήματα.

Η δημοτική αρχή Πειραιά έχει πλήρη και άμεση πολιτική ευθύνη, καθώς σύμφωνα με τις καταγγελίες των εργαζομένων, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, με την ανοχή του Δημάρχου ήταν ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος, ο οποίος καθ’ υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του έδινε εντολή για να στοιβάζονται εκεί παρανόμως τα απορρίμματα και τα ογκώδη αντικείμενα. Προφανώς και γνώριζαν πως μετατρέποντας το αμαξοστάσιο σε παράνομο σταθμό μεταφόρτωσης, με συγκέντρωση τόνων απορριμμάτων και ογκωδών θα δημιουργούσαν μια ωρολογιακή βόμβα για την Υγεία και Ασφάλεια στην εργασία.

«Το βαρέλι δεν έχει πάτο. Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση φέρνει μια κατάπτυστη αντεργατική διάταξη η οποία ανατρέπει τον τρόπο πρόσληψης των εργαζομένων στους παιδικούς σταθμούς, ΚΔΑΠ, ΚΔΑΠ ΑΜΕΑ». Ευτυχώς, για τους εργαζομένους του ΕΣΠΑ υπήρξε διαρροή αυτών των σχεδίων,  γιατί εάν περιμέναμε από την πλειοψηφία της ΠΟΕ ΟΤΑ που λίγες μέρες πριν πανηγύριζε για την υπογραφή της ΣΣΕ ενώ γνώριζε από την υφυπουργό ότι οδηγούν τους εργαζόμενους των ΕΣΠΑ στο μοντέλο «σχολικών καθαριστριών» με 11μηνες συμβάσεις τότε προφανώς οι εργαζόμενοι των ΕΣΠΑ θα ήταν ήδη απολυμένοι» Η διάταξη που κρυφά προετοίμαζε η κυβέρνηση είναι «εργατοκτόνα»! Μετατροπή των συμβάσεων από 12μηνης διάρκειας σε 8μηνης ή στην καλύτερη περίπτωση 11μηνης διάρκειας. Μερικής ή πλήρης απασχόληση. Κάλυψη της μισθοδοσίας του προσωπικού μόνο από τα voucher της δομής. Μητρώο επιλογής προσωπικού. Η εξέλιξη αυτή δείχνει το δρόμο της απόλυσης και της περαιτέρω ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων. Η κοροϊδία της κυβέρνησης δεν έχει όριο, βαφτίζοντας τις «απολύσεις» σε προσλήψεις!

Σήμερα, στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, αναμένεται να τεθεί ξανά το ζήτημα της κατάθεσης έφεσης απέναντι σε εργαζόμενους, οι οποίοι έχουν ήδη δικαιωθεί πρωτόδικα. Πρόκειται για απόφαση βαθιά πολιτική! Ή θα σταθεί ο Δήμος στο πλευρό όσων κρατούν τις υπηρεσίες όρθιες Ή θα υπηρετήσει την εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης για απολύσεις, για σκάνδαλα (ΟΠΕΚΕΠΕ) και για δολοφονίες εργαζομένων (π.χ. ΒΙΟΛΑΝΤΑ).

Η δυναμική παρέμβαση των εργαζομένων στο Δήμο Νέας Ιωνίας οδήγησε σε διακοπή της συνεδρίασης – και αυτό δείχνει τι σημαίνει «βάση», Σωματείο και συλλογική στάση. Όπλο μας …η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ! Να μην περάσει απόφαση για έφεση κι ένα «δικαστικό πόλεμο», ο οποίος οδηγεί σε απολύσεις, διάλυση δομών και –τελικά– σε ιδιωτικοποιήσεις που θα τις πληρώσουν πανάκριβά οι δημότες της περιοχή π.χ. (Δήμος Ρόδου 89 εκατ. ευρώ, Ιδιωτικοποίηση Καθαριότητας).

Μετά το Δελτίο Τύπου των Αγωνιστικών Κινήσεων Συσπειρώσεων στους ΟΤΑ (Α.Κι.Σ. Ο.Τ.Α.) στις 03-03-2026, η γραφειοκρατία της ΠΟΕΟΤΑ (Συνδικαλιστική Ανατροπή, ΔΑΣΟΤΑ, ΔΑΚΕ, ΑΣΚ, ΔΙΚΤΥΟ, ΕΑΚ) έκανε την εμφάνισή της με μια ανακοίνωση «στήριξης» στις 6-3-2026. Θα καλωσορίζαμε την όποια έμπρακτη αλληλεγγύη. Όμως, στην περίπτωσή μας οι γενικόλογες διατυπώσεις του τύπου «στηρίζουμε ό,τι αποφασίσει ο Σύλλογος» δεν αρκούν.

Η ως άνω γραφειοκρατία κοροϊδεύει τους εργαζομένους! Όλοι μας γνωρίζουμε πως οι δημοτικές αρχές με τις πολιτικές των Ιδιωτικοποιήσεων δεν αντιμετωπίζονται με ευχές, ούτε με κινήσεις «μετά Χριστόν προφήτες» για το θεαθήναι. Μιλάμε για Ιδιωτικοποίηση, για διάλυση υπηρεσιών, για εντατικοποίηση, για υποβάθμιση της ΥΑΕ και για άνευ όρων παράδοση δημόσιου χρήματος στους «αιρετούς», ώστε να «στήνουν χρυσές συμβάσεις» με τους «αρεστούς-αρίστους» Ιδιώτες τους, εις βάρος του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα των υπηρεσιών μας.

Η Δημοτική Αρχή Ιωαννιτών έφερε στη Δημοτική Επιτροπή (Τρίτη 3/3/2026) μια εκτεταμένη σύμβαση, η οποία δίνει σε Ιδιώτη το μεγαλύτερο μέρος της καθαριότητας στο Λεκανοπέδιο, με συνολικό κόστος έως 8,37 εκατ. ευρώ για τρία έτη (με προαίρεση), πληρωμένα εξ ολοκλήρου από τα ανταποδοτικά τέλη των δημοτών! Λόγω της Στάσης Εργασίας και της συμμετοχής-συγκέντρωσης των εργαζομένων, η συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής θα πραγματοποιηθεί αύριο Τετάρτη χωρίς να έχει αναβληθεί η συζήτηση αυτού του θέματος.

Η εισήγηση επικαλείται το άρθρο 61 του ν. 3979/2011, δηλαδή την «ανεπάρκεια πόρων» του Δήμου. Η υλοποίηση προβλέπεται να ξεκινήσει εντός του 2026, σταδιακά μετά τη λήξη μικρότερων συμβάσεων. Ποιος ευθύνεται για την ως άνω «ανεπάρκεια»; Τώρα ξαφνικά παρουσιάστηκε η έλλειψη πόρων; Συνεδρίαζε τακτικά το ΔΣ του Σωματείου, ώστε με παρεμβάσεις να διαφυλάξει το δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα των υπηρεσιών του Δήμου; Προφανώς, η δημοτική αρχή «επένδυσε» πολιτικά στη διάλυση των δημοτικών μας υπηρεσιών. Κοινώς, ανέλαβε ρόλο «εκτελεστή» της κυβερνητικής πολιτικής και του «επιτελικού κράτους» – «παρακράτους» της κυβέρνησης με τους «αρεστούς-αρίστους» Ιδιώτες τους.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΙΑΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΟΝ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ, ΤΗΝ ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΡΑΝΕΙΑ

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΑΞΙΚΟ, ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟ-ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ, ΑΝΤΑΞΙΟ ΤΩΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

«ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ»

Έχουν περάσει περίπου δεκαέξι (16) χρόνια από τότε που οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑ.Ο.Σ., ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ), ευθυγραμμισμένες πλήρως με τις εντολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των δανειστών, εφαρμόζοντας τα περιβόητα «μνημόνια», ξήλωσαν και κατήργησαν εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Δεκαέξι χρόνια μετά, διαπιστώνουμε ότι ο κατήφορος αυτός συνεχίζεται με αμείωτη ένταση: οι μισθοί μειώνονται κάθε χρόνο σε σχέση με την ακρίβεια και τον πληθωρισμό, με αποτέλεσμα ο οικογενειακός προϋπολογισμός των εργαζομένων να μην επαρκεί ούτε για το δεκαπενθήμερο.