ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ

Αντίσταση, Ανυπακοή, Αλληλεγγύη, χρειάζονται για να νικήσουμε, μα πάνω από όλα μια βαθιά επιθυμία για ελεύθερη και αξιοπρεπή ζωή, για έναν άλλο, καλύτερο κόσμο, ισότητας και δικαιοσύνης, για ένα κόσμο που αξίζει στον Άνθρωπο. Η ανυπότακτη στάση, η απόφαση για ανατροπή, η επιθυμία για έναν καλύτερο κόσμο, θέλουμε να γίνουν οι καθοδηγητές των αγώνων μας. Περήφανες και περήφανοι αγωνιζόμαστε για τη δουλειά, τη ζωή, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, έχοντας αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια πως δεν συμβιβαζόμαστε, δεν καθοδηγούμαστε, δεν υποκινούμαστε από κανέναν άλλο, παρά μόνο από τις αγωνίες, τις ανάγκες, και την καθημερινή εμπειρία μας, τόσο στη δουλειά όσο και στη ζωή μας.

ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΟΥΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΠΕΤΥΧΕ

Δυόμιση χρόνια σχεδόν μετά την έξαρση της πανδημίας, και η δολοφονική πολιτική της κυβέρνησης έχει δημιουργήσει ένα εφιαλτικό τοπίο για την υγεία, τη ζωή και την αξιοπρέπεια του λαού. Στην διαχείριση της πανδημίας, η κυβέρνηση της ΝΔ έδωσε απόλυτη προτεραιότητα στη λειτουργία της αγοράς και την καπιταλιστική κερδοφορία, σε βάρος της ανθρώπινης ζωής. Διέλυσε το ήδη προβληματικό Εθνικό Σύστημα Υγείας προς όφελος των ιδιωτών. Επέβαλε περιορισμούς, αυταρχισμό και καταστολή. Προώθησε τεχνητούς κοινωνικούς διαχωρισμούς μεταξύ εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων και λογικές κοινωνικής περιθωριοποίησης και ελέγχου, αξιοποιώντας το ρεύμα ανορθολογισμού που η ίδια τροφοδοτεί, αλλά και το δόγμα της «ατομικής ευθύνης».

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Χρησιμοποίησε την πανδημία ως όχημα για ευρύτερες αντιδραστικές ανατροπές στην εργασία, αλλά και για την καταπάτηση στοιχειωδών ελευθεριών. Για την κυβέρνησή της Ν.Δ. ό,τι είναι δημόσιο, είναι εχθρικό. Ό,τι μπορεί να αποφέρει κέρδος πρέπει να περάσει στον ιδιώτη. Η εντατικοποίηση στην εργασία είναι το σλόγκαν της κυβέρνησης. Οι ελαστικές μορφές εργασίας, είναι το μοντέλο απασχόλησης που καθιερώνει. Οι νεκροί-τραυματίες από τα εργατικά «ατυχήματα» είναι οι παράπλευρες απώλειες σε έναν ακήρυχτο πόλεμο. Η μόνιμη και σταθερή εργασία έχει γίνει είδος υπό εξαφάνιση. Ακόμα και η σκέψη για αύξηση μισθών είναι απαγορευμένη, τη στιγμή που μειώνονται όλο και περισσότερο οι δαπάνες για δημόσια παιδεία, υγεία και κοινωνική ασφάλιση. Από την άλλη, λεφτά πάντα υπάρχουν για προσλήψεις στην αστυνομία και αγορές όπλων δισεκατομμυρίων!

ΔΕΝ ΘΑ ΖΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ, ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ

Οι τρομακτικές αυξήσεις στην ενέργεια (ηλεκτρικό ρεύμα και θέρμανση) καταδικάζουν χιλιάδες, σε αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών. Οι αυξήσεις σε καύσιμα, τρόφιμα, διόδια, μετακίνηση, βασικά αγαθά οδηγούν ακόμα περισσότερα νοικοκυριά στη φτώχεια. Η κυβέρνηση ρίχνει το φταίξιμο στον πόλεμο της Ουκρανίας όταν η πραγματικότητα είναι ότι οι πολιτικές επιλογές όλων των κυβερνήσεων και της Ε.Ε. έχουν δώσει εδώ και καιρό το πράσινο φως στις «δυνάμεις της αγοράς» για την εκτόξευση των τιμών και των κερδών τους. Μια χούφτα καπιταλιστές θησαυρίζουν αξιοποιώντας την προνομιακή θέση που τους εξασφάλισε το εξωφρενικό θεσμικό πλαίσιο που δημιούργησαν από κοινού με τους μηχανισμούς της Ε.Ε. και τις κυβερνήσεις, στο όνομα της περιβαλλοντικής κρίσης και της «πράσινης μετάβασης», πολύ πριν από τον πόλεμο.

Όλα τα στηρίγματα του συστήματος θέλουν να μας κλείσουν τα μάτια & να μη βλέπουμε την πραγματικότητα, να μη μιλάμε για τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Τρέμουν τα ποτάμια της οργής και μαζί με την ενίσχυση των κατασταλτικών μέτρων, εμβαθύνουν την επίθεση με την ψήφιση των νόμων που περικόπτουν ελευθερίες.

Ο νόμος Χατζηδάκη που ψήφισε η κυβέρνηση εν μέσω πανδημίας είναι οδοστρωτήρας των εργατικών κατακτήσεων. Καταργεί το 8ωρο, επιδιώκει την πλήρη ρευστοποίηση της εργασίας και την αύξηση της εκμετάλλευσης. Η ζωή των συνδικάτων μετατρέπεται πλήρως σε μία άνευρη, διαδικτυακή πραγματικότητα, μακριά από ζωντανές διαδικασίες και αγωνιστικές μορφές πάλης. Ένας νόμος που χτυπάει καθοριστικά το δικαίωμα στην απεργία και γενικεύει το φακέλωμα για τον εργατικό συνδικαλισμό από τη μεριά του κράτους. Μόνο η ανυποχώρητη ανυπακοή στο νόμο μέχρι την πλήρη κατάργησή του μπορεί να είναι η απάντηση κάθε εργαζόμενου/ης.

Στους δήμους μας, η έλλειψη προσωπικού, η ανυπαρξία προκηρύξεων μόνιμων θέσεων, οι αυξημένες υπηρεσιακές ανάγκες οδηγούν σε εντατικοποίηση της εργασίας και σε θανάσιμους τραυματισμούς. Οι συμβασιούχοι (πάσης φύσης) τείνουν να ξεπεράσουν το μισό προσωπικό των δήμων. Οι παιδικοί σταθμοί, οι κοινωνικές υπηρεσίες οι σχολικές καθαρίστριες απαρτίζονται κυρίως από συμβασιούχους.

Ο τομέας της καθαριότητας – πρασίνου χωρίς συμβασιούχους, απλά δεν λειτουργεί. Οι διοικητικές υπηρεσίες αδειάζουν. Όπου δεν υπάρχει προσωπικό παρουσιάζεται έτοιμη η λύση των ιδιωτικοποιήσεων-αναπτυξιακών εταιρειών. Ο Δημαρχιακός αυταρχισμός με της ευλογίες της Κυβέρνησης, απλώνεται σαν γάγγραινα στους δήμους όλης της χώρας. Απειλούν εργαζομένους, τιμωρούν συνδικαλιστές, μετακινούν όποιον/όποια δεν εξυπηρετεί τους εκλογικούς τους μηχανισμούς. Σέρνουν στα δικαστήρια δεκάδες συναδέλφους μας που προστάτεψαν την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα μας. Επεμβαίνουν στην συνδικαλιστική δράση των σωματείων μας, «απαγορεύουν» σε εργαζόμενους /νες να ασκήσουν το συνδικαλιστικό τους δικαίωμα της απεργίας, αναγκάζουν εργαζόμενους/ νες να λειτουργήσουν παράτυπα – παράνομα για δικές τους εξυπηρετήσεις.

Και όπου υπάρχει φτώχεια, υπάρχει γκρίνια. Η κυβέρνηση της Ν.Δ ως θιασώτης της ατομικότητας, πετάει το μπόνους παραγωγικότητας και τις κρίσεις προϊσταμένων (με προσωπική συνέντευξη!!) ως μοναδικούς τρόπους καλυτέρευσης μισθού, αφού έχει προηγηθεί η πολυπόθητη (για όλες τις κυβερνήσεις και τις περισσότερες παρατάξεις) αξιολόγηση.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ!

Και ενώ θα περίμενε κανείς μετά από όλα αυτό, να υπάρχει μία αντίδραση από το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα , επικρατεί σιγή νεκροταφείου. Η κρίση του κυρίαρχου συνδικαλισμού είναι βαθιά και στρατηγική. Εμφανίζει σημάδια έντονου εκφυλισμού. Διαπραγματεύεται με την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις τους ρυθμούς χειροτέρευσης των όρων εργασίας μας, αναπαράγει τη λογική της ταξικής συνεργασίας, υποτάσσεται στα αστικά δόγματα της «ανάπτυξης» και της «ανταγωνιστικότητας». Η καραντίνα έπιασε όλες τις παρατάξεις που απαρτίζουν την Ε.Ε ενώ παρακολουθούσαν αδιάφορες την επίθεση των εργατικών και δημοκρατικών ελευθεριών.

Η ΣΥΝ.ΑΝ. «μόνη ακομμάτιστη» αλλά πάντα κυβερνητική έχει πάρει αποστάσεις από τις κινηματικές μορφές δράσης. Αντιλαμβάνεται τον συνδικαλισμό στους διαδρόμους των υπουργείων και της βουλής ως χρήσιμο εταίρο και αρωγό της κοινωνικής συμμαχίας. Οι όποιες, πιθανές, ευκαιριακές και αναγκαστικές δράσεις εντάσσονται στο πλαίσιο της εκτόνωσης και της δημιουργίας απογοήτευσης στον κόσμο της εργασίας. Η έμπνευσή της έχει μείνει στα όρια των εργοδοτικών¬εκλογικών μηχανισμών. Αυτό ξέρει, αυτό εμπιστεύεται.

Η ΔΑΚΕ, κυβερνητικός εταίρος της Ν.Δ. υπερασπιστής της αντιλαϊκής πολιτικής της, όχι μόνο δεν εργάζεται για το συμφέρον της εργατικής τάξης, αλλά έχει περάσει στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Η ΑΣΚ (ΣΥΡΙΖΑ), αφού βρέθηκε από σπόντα, με τους μικροκομματικούς χειρισμούς της ΔΑΣ, την βοήθεια της ΣΥΝ.ΑΝ. και τις παράτυπες ψηφοφορίες στο Γενικό Συμβούλιο, στην Ε.Ε. λειτούργησε ως μόνιμη και σταθερή εφεδρεία του αστικοποιημένου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού.

Όμως και δυνάμεις που τοποθετούνται υπέρ του ταξικού συνδικαλισμού, όπως η ΔΑΣ, πάντα στις κρίσιμες στιγμές που απαιτείται η κλιμάκωση της πάλης, οπισθοχωρούν ή και συμβιβάζονται τελικά με το σχεδιασμό του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Με συμβολικές κινήσεις και αγώνες διαμαρτυρίας γιατί «ο κόσμος δεν τραβάει», καλούν σε συμπεράσματα με τελικό στόχο την κομματική τους ενίσχυση και μικροπαραταξιακά παιχνίδια, εγκλωβίζοντας το εργατικό κίνημα στα όρια της απλής διαμαρτυρίας χωρίς σύγκρουση για την ανατροπή της βάρβαρης αντεργατικής αντιλαϊκής πολιτικής. Υποτιμά τους εργαζόμενους ως πολιτικό υποκείμενο ικανό να αλλάξει τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς να ανατρέψει εξελίξεις πάνω στο καυτό έδαφος του αγώνα.

Το ΜΕΤΑ, εγκλωβισμένο στις ενδοπαραταξιακές του αντιφάσεις, δέσμιο της παραταξιακής του λογικής, αρνείται να συγκρουστεί με τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό και να σουμβάλει για τον αναγκαίο συντονισμό και την κοινή δράση μέσα στο κίνημα. Αντιλαμβάνεται την ενότητα των ταξικών δυνάμεων, μόνο ως εκλογική συμμαχία και συνεργασία πριν τις εκλογές.

Σήμερα οι δρόμοι πλημμυρίζουν ξανά από νέους/ ες και εργαζόμενους/ες. Η συγκρότηση νέων ταξικών σωματείων και η ανάπτυξη αγώνων, πολλές φορές στην καρδιά της παραγωγής (efood, Cosco, πετρέλαια Καβάλας, Λάρκο κ.α.) ξαναφέρνουν τον ταξικό συνδικαλισμό στο προσκήνιο και την συζήτηση για το εργατικό κίνημα που έχει ανάγκη η τάξη μας.

ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΑΜΕ

Για να πάνε τα πράγματα αλλιώς, χρειαζόμαστε ένα συνδικαλιστικό κίνημα σε ευθεία αμφισβήτηση της εξουσίας και των νόμων του κεφαλαίου. Που δεν θα διαπραγματεύεται για να χάσουμε όσο το δυνατόν λιγότερα, ούτε θα περιμένει πότε θα πέσουν τα ψίχουλα από το τραπέζι των καπιταλιστών, αλλά θα παλεύει για πραγματική βελτίωση της θέσης μας σήμερα, με στόχο την κατάργηση της εκμετάλλευσης και της μισθωτής σκλαβιάς αύριο.

Χρειαζόμαστε ένα συνδικαλιστικό κίνημα ταξικά ανασυγκροτημένο, πρώτα απ’ όλα για να ξεπεραστεί η άμυνα, και να οργανωθεί η αντεπίθεση του κινήματος και η ανάπτυξη αγώνων που θα συγκρούονται με τον πυρήνα της αντιλαϊκής πολιτικής και των αστικών αναδιαρθρώσεων. Χρειαζόμαστε ένα συνδικαλιστικό κίνημα που δεν χωρά στο κοστούμι της κυβερνητικής εναλλαγής και τον κοινοβουλευτικών αυταπατών. Ένα συνδικαλιστικό κίνημα που δεν θα αποκλείει εργαζόμενους από τα σωματεία ανάλογα με την σχέση εργασίας που έχουν.

Θα οργανώνει πραγματικούς αγώνες, με προοπτικές νίκης, με απεργίες και δυναμικές μορφές πάλης, δημοκρατικά αποφασισμένες και όχι κινήσεις «διαμαρτυρίας». Θα ξεπερνάει τις εκτονώσεις του αστικοποιημένου συνδικαλισμού και την αποδοχή ήττας από τις δυνάμεις με ταξική αναφορά. Θα επιδιώκει τον συντονισμό των ταξικών σωματείων σε ένα κέντρο αγώνα ανεξάρτητο από τον αστικοποιημένο, εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό, από το κράτος και από την αστική πολιτική. Θα καλλιεργεί την αλληλεγγύη όλων των εργαζόμενων, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικής καταγωγής, έμφυλης ταυτότητας, κόντρα στο ρατσισμό, το φασισμό, το σεξισμό που βαθαίνουν την εκμετάλλευση μεταναστών, προσφύγων, γυναικών, από το κεφάλαιο και ενισχύουν τη διάσπαση της εργατικής τάξης.

• Καμία ιδιωτικοποίηση. Δήμοι στην υπηρεσία του λαού.
• Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες των υπηρεσιών.
• Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων (ΕΣΠΑ- ΟΑΕΔ- ΚΗΦΗ-ΚΔΑΠ, ΣΧ.ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΕΣ, COVID κ.α), Εγγραφή όλων των εργαζομένων στα σωματεία (1βάθμια-2βάθμια). Κατάργηση του ν. Βορίδη που στέλνει χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία.
• Αυξήσεις στους μισθούς, επαναφορά 13ου- 14ου μισθού & ξεπάγωμα των κλιμακίων.
• Υπεράσπιση των ασφαλιστικών κατακτήσεων- κατάργηση όλων των νόμων που κουτσουρεύουν τις συντάξεις μας, αξιοπρεπείς συντάξεις-ίσες με τον τελευταίο μισθό, στα 55 και 60.
• Κάτω τα χέρια από το δικαίωμα στην απεργία, τη συλλογική πάλη και δράση. Να καταργηθούν ο νόμος Χατζηδάκη και όλες οι αντί απεργιακές διατάξεις.
• Κάτω τα χέρια από τα Β.Α.Ε. επέκταση σε νέες ειδικότητες χωρίς διαβαθμίσεις.- Ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς- μέτρα προστασίας για τη ζωή των εργαζόμενων. Να πληρώσουν οι υπεύθυνοι για τις δολοφονίες – ατυχήματα των συναδέλφων μας.
• Ακύρωση της αξιολόγησης στο Δημόσιο.
• Μείωση των ωρών εργασίας σε 35 & 30 ώρες αντίστοιχα (για τα ΒΑΕ).
• Υποχρεωτική και καθολική εφαρμογή της Σ.Σ.Ε. για όλους τους εργαζόμενους που δουλεύουν στους δήμους ή στα νομικά πρόσωπα – δημοτικές επιχειρήσεις, ανεξάρτητα από είδος & τύπο σύμβασης.
• Κατάργηση της κοινωφελούς εργασίας που είναι η απόλυτη εκμετάλλευση.
• Να επιστρέψουν στις δουλειές τους οι υγειονομικοί και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι που έχουν τεθεί σε αναστολή.
• Ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας, προσλήψεις μόνιμου υγειονομικού και λοιπού προσωπικού, νέες ΜΕΘ, για επαναλειτουργία των νοσοκομείων που έκλεισαν τα τελευταία χρόνια.
• Λέμε όχι στις αυξήσεις των τιμών βασικών και λαϊκών αγαθών. Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης και διατροφής. Διατίμηση στα τιμολόγια του ρεύματος και των καυσίμων με κατάργηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης για τους εργαζόμενους. Τιμές προσιτές για τα φτωχά νοικοκυριά.
• Να περάσουν στο δημόσιο οι υπηρεσίες ρεύματος και νερού, να φύγουν χωρίς καμία αποζημίωση οι ιδιωτικές εταιρείες από τα δημόσια αγαθά.

Όσοι μετέχουμε στις Αγωνιστικές Κινήσεις Συσπειρώσεις στους ΟΤΑ και στις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ θέλουμε να βαδίσουμε αυτό το δρόμο. Όχι μόνοι μας, αλλά μαζί με όλους τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Η αγωνιστική μας ενότητα είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να επιβάλλει λύσεις υπέρ των εργαζομένων, κι ΟΧΙ Η ΑΝΑΘΕΣΗ της διαχείρισης της τύχης μας σε μεγάλους ή μικρούς φωτισμένους «σωτήρες».

Απευθύνουμε σε όλους τους συναδέλφους μας προσκλητήριο στήριξης και ενίσχυσης των Παρεμβάσεων, για να συγκροτήσουμε ένα ισχυρό, μαχητικό, διεκδικητικό ανυποχώρητο και νικηφόρο εργατικό κίνημα.