Το ρεύμα των κοινωνικών αγώνων και της κοινωνικής δυσαρέσκειας του προηγούμενου διαστήματος δεν μπόρεσε να βρει εκλογική έκφραση. Όσες, από τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις της αριστεράς,  προσπάθησαν να το εκφράσουν και να μιλήσουν στο όνομά του, απέτυχαν.

Για να μετατραπεί η κοινωνική δυσαρέσκεια σε ρεύμα ανατροπής απαιτείται,  οι κοινωνικές- εργατικοί αγώνες του σήμερα να δίνονται μέχρι το τέλος, μέχρι την νίκη. Απαιτείται οι στόχοι και οι διεκδικήσεις των κινημάτων να μην υποτάσσονται στα πλαίσια της διαχειριστικής αντίληψης και στα πλαίσια των επιτρεπόμενων, από το σύστημα, λύσεις. Απαιτείται  η αυτοοργαάνωση των αγώνων και όχι η προσδοκία των συνδικαλιστικών ηγεσιών του σήμερα. Μόνο έτσι μπορούμε να ζήσουμε και να αναπνεύσουμε ελευθέρα.

Μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να αντιμετωπιστεί η είδηση για αυξήσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων μέσα από την ψήφιση του νέου μισθολογίου. Προβλέπει αυξήσεις οριζόντιες, όπως λέγετε, που δεν είναι πάνω από 50 ευρώ καθαρά τον μήνα για κάθε εργαζόμενο.Μιλάμε για 1,7 ευρώ περίπου την ημέρα. Αυξήσεις που δεν ξεπερνούν μεσοσταθμικά το 4,5% όταν το προηγούμενο έτος η πραγματική μείωση του μισθού μας έφτασε το 10%.

Όχι μόνο κοροϊδεύουν τους εργαζόμενους και όλη την κοινωνία αλλά μας λένε και στα μούτρα ότι αυτοί θα συνεχίζουν να θησαυρίζουν και να προστατεύουν τις εισηγμένες εταιρείες στα χρηματιστήρια, τις εταιρείες υγρών καυσίμων, τις ιδιωτικές εταιρείες ενέργειας τον κατασκευαστικό κλάδο, τις τράπεζες τα funds αλλά και την τουριστική βιομηχανία.