ΣΤΟΥΣ  ΔΡΟΜΟΥΣ  ΤΟΥ  ΑΓΩΝΑ ΚΡΙΝΕΤΑΙ  ΞΑΝΑ ΤO ΔΙΚΙΟ

Το ρεύμα των κοινωνικών αγώνων και της κοινωνικής δυσαρέσκειας του προηγούμενου διαστήματος δεν μπόρεσε να βρει εκλογική έκφραση. Όσες, από τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις της αριστεράς,  προσπάθησαν να το εκφράσουν και να μιλήσουν στο όνομά του, απέτυχαν.

Για να μετατραπεί η κοινωνική δυσαρέσκεια σε ρεύμα ανατροπής απαιτείται,  οι κοινωνικές- εργατικοί αγώνες του σήμερα να δίνονται μέχρι το τέλος, μέχρι την νίκη. Απαιτείται οι στόχοι και οι διεκδικήσεις των κινημάτων να μην υποτάσσονται στα πλαίσια της διαχειριστικής αντίληψης και στα πλαίσια των επιτρεπόμενων, από το σύστημα, λύσεις. Απαιτείται  η αυτοοργαάνωση των αγώνων και όχι η προσδοκία των συνδικαλιστικών ηγεσιών του σήμερα. Μόνο έτσι μπορούμε να ζήσουμε και να αναπνεύσουμε ελευθέρα.

Ως Αγωνιστικές Κινήσεις Συσπειρώσεις στους ΟΤΑ, χωρίς εκλογικές αυταπάτες, από την επομένη των εκλογών σε αυτόν τον αγώνα ρίχνουμε όλες μας τις δυνάμεις. Την ίδια πρόταση που καταθέσαμε στο τελευταίο Γενικό Συμβούλιο  της ΠΟΕ-ΟΤΑ, να διαμορφώσουμε την αντιπολίτευση του αγώνα στον δρόμο κατά την προεκλογική περίοδο, την ίδια παλεύουμε και σήμερα.

Με μαζικές γενικές συνελεύσεις για την ανάπτυξη των νικηφόρων αγώνων που έχουν ως κέντρο την σωτηρία των ζωών μας και όχι την σωτηρία του συστήματός τους.

Ανυποχώρητος αγώνας για την μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σε όλες τις υπηρεσίες, για αυξήσεις του κατώτατου μισθού, τουλάχιστον, στα 1000 ευρώ. Για την σωτηρία των δημόσιων υπηρεσιών απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις τους, στις απευθείας αναθέσεις τους σε ιδιώτες, στην μετατροπή των κοινωνικών υπηρεσιών σε εταιρεία μέσω των αξιολογήσεων. Μόνο αν πάρουμε τις αποστάσεις μας από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες της διαχείρισης και της συνδιαλλαγής μπορούμε να δούμε οι αγώνες μας να νικούν.

Οι επόμενες ημέρες θα μας βρουν με το ίδιο άγχος της απόλυσης, με τον ίδιο πενιχρό μισθό, με την ίδια ακρίβεια, με τον ίδιο τρόμο στην θέα των λογαριασμών.

Να μην βρουν, και κατά την προεκλογική περίοδο, ένα λαό παραδομένο και ένα εργατικό κίνημα τερματοφύλακα, στην καλλίτερη περίπτωση, στις επιθέσεις των νόμων της αγοράς. Η δική τους «σταθερότητα» θα σημάνει τον δικό μας θάνατο. Το δικό τους «πάμε μπροστά» θα σημάνει την οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών μας. Δεν θα ζήσουμε αν αρκεστούμε στις κοινοβουλευτικές λύσεις του «μπορούμε αλλιώς» ούτε στην αναμονή «της αλλαγής των συσχετισμών».

Μόνο ο αγωνιζόμενος λαός μπορεί να σώσει τον λαό.