Στο μαύρο φόντο της κτηνωδίας του νέου πολέμου όπου το κράτος τρομοκράτης του Ισραήλ, με την αμέριστη στήριξη των ΗΠΑ-ΕΕ εδώ και μέρες επιδίδεται σε μια τεράστια επιχείρηση συνειδητής γενοκτονίας ενάντια στον παλαιστινιακό λαό στην Γάζα, μια εικονική πραγματικότητα στήνεται, αυτή της κτηνώδους προπαγάνδας της δύσης που θάβει τις μεγάλες αλήθειες, εναρμονιζόμενα πλήρως τα κυρίαρχα μ.μ.ε. σε αυτήν την λογική.
Παρόμοια εικονική πραγματικότητα επιβάλουν τα ίδια μ.μ.ε. προσπαθώντας να ωραιοποιήσουν ή να δικαιολογήσουν την ατέρμονη οικονομική κρίση που επιταχύνει την σήψη του συστήματος σκορπώντας εικόνες παρακμής, σκανδάλων, και καταστροφών. Μία εικονική πραγματικότητα που παρουσιάζει αύξηση στις καταθέσεις των τραπεζών αποκρύπτοντας ότι μόλις το 0.7% κατέχει πόσα πάνω από 100.000 και ότι το 72.5% έχει καταθέσεις έως 1000 ευρώ.
Η ακρίβεια τραβά την ανηφόρα, καταβροχθίζει τους πενιχρούς μισθούς
Οι εργαζόμενοι βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται από την πληθωρισμό και την ακρίβεια και την κυβέρνηση να υπερηφανεύεται για τα επιδόματα και τα κουπόνια.
Οι αυξήσεις στους μισθούς του δημοσίου δεν μπορούν παρά να χαρακτηριστούν ως γελοιότητες ενώ στην πραγματικότητα έχουμε βίαιη αναδιανομή του εισοδήματος, όλα δουλεύουν για τα κέρδη των ολιγαρχών του πλούτου. Γ ια ελάχιστα χρέη χάνουν το σπίτι τους οικογένειες, οι εντεταλμένοι των funs, ΔΙΑΣ, ΜΑΤ, διαλύουν πόρτες για να επιβάλουν τις κατασχέσεις. Οι τιμές των ενοικίων εκτοξεύονται καθημερινά σαν το χρηματιστήριο τη δεκαετία του ’90 και ακολουθούν την ανηφόρα των τιμών στην ενέργεια και στα είδη πρώτης ανάγκης. Η απάντηση από πλευράς κυβέρνησης είναι τα κάθε είδους φιλοδωρήματα από τον πλούτο που παράγουμε για passαντέπο πλάι πλάι με τον αυταρχισμό, την καταστολή και τις δολοφονικές επιθέσεις απέναντι σε όποιον δεν μπορεί να ενταχθεί στο σύστημά τους.
Η πίεση στην τσέπη μας δεν είναι το μόνο που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Άνθρωποι σκυθρωποί, χαμένοι μέσα στις σκέψεις μας, στα οικονομικά αδιέξοδα, μόνοι σαν να μας χρεώνεται ως ατομικό φταίξιμο η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, πηγαινοερχόμαστε απλά διεκπαιρεωτικά στην δουλειά μας ενώ το τοπίο στην εργασία μας μεταβάλλεται.
Γίνεται απαιτητικό και αγχωτικό λόγο της έλλειψης προσωπικού, σε όλες τις υπηρεσίες και σε πολλές επικίνδυνο για την σωματική ακεραιότητα εργαζόμενων ή ωφελούμενων (π.χ. παιδικούς σταθμούς, ΚΕΠ, Δ/νση περιβάλλοντος κ.α.). Γίνεται ανταγωνιστικό και τοξικό μέσα από το κυνήγι θέσεων ευθύνης, υπερωριών που θα αποφέρουν περισσότερα χρήματα.
Μετατρέπεται σε αντισυναδελφικό για μια καλή αξιολόγηση, για την επίτευξη των στόχων προκειμένου να πάρουμε το μπόνους παραγωγικότητας. Φτάνει στα όρια του φαινομενικού αδιεξόδου και τελικά αδιαφορίας η στάση των εργαζομένων όταν αισθάνονται ανίκανοι να προσφέρουν αυτό που έχουν μάθει να κάνουν καθώς δεν υπάρχουν οι όροι (προσωπικό -μέσα), αλλά και βούληση αυτών που διοικούν (κυβέρνηση-Δήμαρχοι). Σε αυτήν την αδιαφορία ,σε αυτήν την ατομικότητα επενδύουν Δήμαρχοι και κυβερνήσεις προκειμένου να περάσουν τις ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών. Αυτήν την απάθεια καλλιεργούν ώστε να μην απαιτούμε αυτά που δικαιούμαστε ( ΜΑΠ, προληπτικές εξετάσεις, ασφάλεια στην εργασία, υγιές περιβάλλον, κ.α.). Αυτήν την απαισιοδοξία καλλιεργούν ώστε να αισθανθούμε ότι κάθε προσπάθεια καλυτέρευσης των ωρών εργασίας και διαβίωσης είναι μάταιη.
ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΙΣΟ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΕΧΕΣΑΙ
Κάποιοι το πιστεύουν και κοιτάνε μόνο την δουλειά τους μέσα από το γλείψιμο, την προσωπική εξέλιξη πατώντας πάνω στους άλλους. Κυρ Παντελήδες τους έχει ονομάσει, εύστοχα η μουσική τέχνη μας με το ερώτημα να ηχεί: ΠΕΣ ΜΑΣ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΓΗ! ΠΕΣ ΜΑΣ ΤΙ ΑΦΗΣΕΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΕΜΠΝΕΕΙ ΤΗΝ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ!
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΟΝΩΣΕΙΣ
Υπάρχουν και αυτοί που εμφανίζονται ως οι Ζορό της νέας εποχής που λένε, αρκεί να μας εμπιστευτείς, ακόμα και αν δεν συμφωνείς απόλυτα μαζί μας και εμείς θα αγωνιστούμε για εσένα, χωρίς εσένα όμως. Εσένα σε θέλουμε στην κάλπη, για να κάνουμε μέσα από τις εκλογές την μεγάλη μετάβαση προς έναν άλλο τρόπο ζωής . Μέχρι τότε (που εμείς θα κρίνουμε το πότε) εμπιστεύσου μας και περίμενε.
Κάποιοι επίσης πιστεύουν ότι αυτό το σύστημα που ζούμε διορθώνεται. Επιδιώκουν συνεννοήσεις με όλους αυτούς που καθορίζουν τις ζωές μας, διαπραγματεύονται στο όνομα μας τους όρους χειροτέρευσης της ζωής μας. Φωτογραφίζονται στις πορείες (όταν παρευρίσκονται), στα δικαστήρια όπου δίνουν τις μεγάλες μάχες!! Ενώ βρίσκονται σε απόλυτη συνεννόηση, αν όχι ταύτιση, με την εκάστοτε εργοδοσία (Δημάρχους – Περιφερειάρχες – Υπουργούς) προσπαθώντας να κρύψουν την κινηματική τους ανυπαρξία και την εργοδοτική τους λογική. Αυτοί πράγματι, είναι ακομμάτιστοι γιατί είναι με την εκάστοτε κυβέρνηση πλάι πλάι.
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΜΕ ΑΛΛΙΩΣ
Εμείς, με τα λάθη μας και τον παρορμητισμό μας αλλά με την βαθιά πίστη ότι η ζωή που ζούμε δεν μας αξίζει και ότι μπορούμε να επιφέρουμε μεγάλες αλλαγές αν όχι ριζικές, δείχνουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στην συλλογικότητα, στην δύναμη των πολλών , στην διάθεση να συνθέσουμε και να απαιτήσουμε τα ελάχιστα. Σταθερή και μόνιμη δουλειά, να ζούμε από έναν μισθό, να ζούμε την ζωή μας με αξιοπρέπεια. Αυτό το σύστημα δεν παίρνει διορθώσεις, θέλει σύγκρουση και όχι επαιτεία.
Προτάσσουμε ως μονόδρομο τους πραγματικούς αγώνες μέσα από τις μαζικές γενικές συνελεύσεις για να προχωρήσουν σε μαχητικές αποφάσεις. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινείται η πρόταση μας όπου βασικό στοιχείο της είναι ένα συνεκτικό σχέδιο που θα έχει βάθος και συνέχεια, θα στηρίζεται στις συλλογικές διαδικασίες των σωματείων με γενικές συνελεύσεις, με συντονισμούς σωματείων, επιτροπές αγώνα και απεργιακούς σταθμούς αναβαθμίζοντας και το αίσθημα συλλογικής αντίστασης στις/ους εργαζόμενους/ες. Με πρόταση για άμεση αγωνιστική απάντηση μέσα από γενικές συνελεύσεις για την κινηματική κλιμάκωση, με την οργάνωση στα χέρια μας.
Ένα τέτοιο σχέδιο έχει ως βασική προϋπόθεση έναν αυθεντικό συντονισμό των σωματείων, που θα μπορούν να ξεδιπλώνουν αυτοτελή δράση χωρίς να περιμένουν αν και πότε θα αποφασίσουν οι ηγεσίες της ΠΟΕ ΟΤΑ και της ΑΔΕΔΥ και ταυτόχρονα καταγγέλλοντας την συμβιβαστική πολιτική τους.
Μόνη ρεαλιστική λύση η αποφασιστικότητα μας
Πρόταση συμβολής σε ένα ανατρεπτικό εργατικό κίνημα που θα ανοίγει δρόμους όχι μόνο ως μορφή πίεσης στη γραφειοκρατία και στα όρια που εκείνη θέτει αλλά και που θα βαδίζει αυτοτελώς με κινητήριο δύναμη τα πρωτοβάθμια σωματεία και τις αποφάσεις τους. Αυτούς τους δρόμους που βάδισε το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα, μαζικά και όχι «κάποιοι λίγοι» λίγα χρόνια πριν (2017-2018), αλλά και παλιότερα με τις μονιμοποιήσεις χιλιάδων συμβασιούχων όχι με δικαστικές αποφάσεις αλλά με αγωνιστικές δράσεις, απαιτώντας το δικό μας «αυτονόητο». Την σταθερή και μόνιμη δουλειά.
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ
Σε καλούμε να οργανώσουμε τους αγώνες μας για:
- Μονιμοποιήσεις όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις
- Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σε όλες τις υπηρεσίες.
- Αυξήσεις στους μισθούς, 1000 εισαγωγικός μισθός, Επαναφορά 13ου -14ου μισθού
- Μείωση χρόνου εργασίας (5νθήμερο-6ωρο).
- Εγγραφή όλων των συμβασιούχων στα πρωτοβάθμια σωματεία και στην ΠΟΕ ΟΤΑ.
- Καμία διαπραγμάτευση για τους όρους υγιεινής και ασφάλειας στην εργασία μας (ΜΑΠ, προληπτικές εξετάσεις, κ.α.).
- Μπλόκο στις ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών.
Α.ΚΙ.Σ - Ο.Τ.Α. 