Η νέα σχολική χρονιά ξεκινά και αντί να προχωρήσουμε στο όραμά μας για μια εκπαίδευση με επίκεντρο το παιδί, χωρίς αποκλεισμούς, με εν συναίσθηση, για χώρους που ενθαρρύνουν τον νέο άνθρωπο να εξερευνήσει, να ανακαλύψει, να συνδεθεί με τη φύση αλλά και με τον εαυτό του, μένουμε στάσιμοι. Γιατί; Γιατί για άλλη μια φορά, πρέπει να λύσουμε έναν κυκεώνα προβλημάτων στις δομές μας. Η απουσία ουσιαστικής έμπνευσης και επιμόρφωσης από την διοίκηση, μας έχουν καθηλώσει. Είμαστε παγιδευμένοι σε έναν αέναο κύκλο, μακριά από τον πραγματικό μας σκοπό.