Το ρεύμα των κοινωνικών αγώνων και της κοινωνικής δυσαρέσκειας του προηγούμενου διαστήματος δεν μπόρεσε να βρει εκλογική έκφραση. Όσες, από τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις της αριστεράς,  προσπάθησαν να το εκφράσουν και να μιλήσουν στο όνομά του, απέτυχαν.

Για να μετατραπεί η κοινωνική δυσαρέσκεια σε ρεύμα ανατροπής απαιτείται,  οι κοινωνικές- εργατικοί αγώνες του σήμερα να δίνονται μέχρι το τέλος, μέχρι την νίκη. Απαιτείται οι στόχοι και οι διεκδικήσεις των κινημάτων να μην υποτάσσονται στα πλαίσια της διαχειριστικής αντίληψης και στα πλαίσια των επιτρεπόμενων, από το σύστημα, λύσεις. Απαιτείται  η αυτοοργαάνωση των αγώνων και όχι η προσδοκία των συνδικαλιστικών ηγεσιών του σήμερα. Μόνο έτσι μπορούμε να ζήσουμε και να αναπνεύσουμε ελευθέρα.

Μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να αντιμετωπιστεί η είδηση για αυξήσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων μέσα από την ψήφιση του νέου μισθολογίου. Προβλέπει αυξήσεις οριζόντιες, όπως λέγετε, που δεν είναι πάνω από 50 ευρώ καθαρά τον μήνα για κάθε εργαζόμενο.Μιλάμε για 1,7 ευρώ περίπου την ημέρα. Αυξήσεις που δεν ξεπερνούν μεσοσταθμικά το 4,5% όταν το προηγούμενο έτος η πραγματική μείωση του μισθού μας έφτασε το 10%.

Όχι μόνο κοροϊδεύουν τους εργαζόμενους και όλη την κοινωνία αλλά μας λένε και στα μούτρα ότι αυτοί θα συνεχίζουν να θησαυρίζουν και να προστατεύουν τις εισηγμένες εταιρείες στα χρηματιστήρια, τις εταιρείες υγρών καυσίμων, τις ιδιωτικές εταιρείες ενέργειας τον κατασκευαστικό κλάδο, τις τράπεζες τα funds αλλά και την τουριστική βιομηχανία.

Το τσουνάμι των ελαστικών μορφών εργασίας στους Δήμους έχει κατακλύσει εδώ και χρόνια όλες τις υπηρεσίες. Κάθε λογής συμβάσεων έχουν αντικαταστήσει τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Όπου οι συμβασιούχοι δεν είναι αρκετοί, τότε έρχεται ο ιδιώτης δια μέσω των απευθείας αναθέσεων υπηρεσιών, ή οι αναπτυξιακές εταιρείες για να ολοκληρώσουν τελικά το σχέδιο της ιδιωτικοποίησης. Σχέδιο που δεν είναι καινούργιο, αλλά αποτελεί στρατηγικό στόχο του κεφαλαίου τον οποίον υπηρετούν και έχουν υπηρετήσει πιστά και απαρέγκλιτα όλες οι  κυβερνήσεις.

Τα τελευταία χρόνια, περισσότερο από τον Μάιο και μετά,  σε όλους τους δήμους της χώρας εκατοντάδες εργαζόμενοι συμβασιούχοι έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στις δικαστικές αίθουσες  για την παραμονή τους στην εργασία.

Βρισκόμαστε όλοι στις δικαστικές αίθουσες ελπίζοντας σε  μία «ευνοϊκή έδρα» προκειμένου να κερδίσουν, να παρατείνουν, για λίγους μήνες την παραμονή τους στην εργασία ή για κάποιες μέρες μέχρι την επόμενη αναβολή..

Αλλεπάλληλα τα εργατικά ατυχήματα – δολοφονίες στους τόπους δουλειάς. Μόλις το τελευταίο χρονικό διάστημα είχαμε:

• 13 Μαρτίου 2022 στα Χανιά πέθανε ο 52χρονος εργαζόμενος που έπεσε από απορριμματοφόρο. Νοσηλευόταν 19 ημέρες στην Εντατική.
•  24 Δεκεμβρίου 2022 στη Λεωφόρος Σουνίου: ένας συνάδελφος ακρωτηριάστηκε στο ένα του πόδι και παλεύει για τη ζωή του.
• 8 Ιανουαρίου 2023. Ξυλόκαστρο: Πολύτεκνη μητέρα η 45χρονη σκοτώθηκε σε απορριμματοφόρο. Σύμφωνα με πληροφορίες, η άτυχη 45χρονη ήταν Ρομά (παιδιά ενός κατώτερου θεού), της οποίας είχε λήξει η σύμβαση και την απασχολούσαν με «μαύρα μεροκάματα», δεν υπήρχε καν σύμβαση. Ως δια μαγείας ,εκ των υστέρων, και χωρίς να ντρέπονται την εμφανίζουν, μετά την θάνατό της, ως εργαζόμενη με σύμβαση 5 ημερών !!!