Ως εργαζόμενοι στους Παιδικούς και Βρεφονηπιακούς Σταθμούς, προσπαθούμε καθημερινά —κόντρα στις δυσκολίες— να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να παρέχουμε στα παιδιά ασφάλεια, φροντίδα και ποιοτικές ευκαιρίες μάθησης.
Τα καταφέρνουμε άραγε; Κι αν όχι τι(ς) πταίει;
Εδώ και καιρό ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι.
Παρά τις επανειλημμένες καταγραφές αναγκών, οι οποίες σημειωτέο ζητούνται από την ίδια την υπηρεσία, παρατηρούνται σημαντικές ελλείψεις σε παιχνίδια, ηλεκτρονικά μέσα παιδαγωγικού χαρακτήρα, βιβλία, υλικά χειροτεχνίας και λοιπό παιδαγωγικό υλικό, εξοπλισμό αυλής, εξοπλισμό κουζίνας, τα οποία είτε δεν προμηθεύονται, είτε παρέχονται σε ανεπαρκείς ποσότητες.
Εν ολίγοις σε όλα.
Σε αφθονία μόνο βρίσκεται η δικαιολογία ότι δεν υπάρχουν χρήματα.
Είναι αδιανόητο να καλούμαστε να δικαιολογήσουμε τις αμελητέες ποσότητες σε βασικά αναλώσιμα υγιεινής για τα παιδιά. Η κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών φροντίδας είναι υποχρέωση και απαράβατος κανόνας, στον οποίο δεν χωρά καμία περικοπή.
Και τελικά αντί να δούμε με ανακούφιση, ότι ναι τους πείσαμε επιτέλους για τις ανάγκες μας , βλέπουμε με απογοήτευση ότι υπάρχουν περικοπές και φυσικά τεράστια έλλειψη μέσων .
Επιπλέον, είχε παρουσιαστεί ως στόχος η εξοικονόμηση πόρων από τη μεταφορά των γραφείων της Διεύθυνσης, την εξασφάλιση του σχετικού μηνιαίου ενοικίου, καθώς και από την κατάργηση του φεστιβάλ των Παιδικών Σταθμών, με την προσδοκία ότι οι εξοικονομούμενοι πόροι θα επέστρεφαν ανταποδοτικά στις ίδιες τις δομές και θα ενίσχυαν τις ανάγκες τους.
Μέχρι σήμερα, όμως, δεν έχει υπάρξει αντίστοιχη ουσιαστική ενίσχυση των σταθμών ούτε καν με τα συγκεκριμένα ποσά ή με αντίστοιχους πόρους.
Και δεν έφτανε μόνο αυτό Είναι καθημερινή σπαζοκεφαλιά για τις μονάδες των σχολείων μας, πώς θα καλύψουμε τα κενά σε προσωπικό , με αποτέλεσμα τη διαρκή εξουθένωση του προσωπικού που καθημερινά σχεδόν, αναπληρώνουν τα κενά .
Οι προσλήψεις βασικού προσωπικού δεν επαρκούν για την πλήρη κάλυψη των αναγκών, ενώ απουσιάζουν αναγκαίες εξειδικευμένες ειδικότητες.
Είναι απαραίτητη η στελέχωση των σταθμών με ειδικούς παιδαγωγούς και επιπλέον επιστημονικό προσωπικό υποστήριξης, όπως ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, τεχνολόγο τροφίμων, εργοθεραπευτές, λογοθεραπευτές και άλλες συναφείς ειδικότητες, ανάλογα με τις ανάγκες των παιδιών.
Στους σταθμούς φιλοξενούνται παιδιά με διαγνώσεις, αναπτυξιακές δυσκολίες ή αυξημένες ανάγκες υποστήριξης, χωρίς σήμερα να υπάρχει το αναγκαίο επιστημονικό πλαίσιο και η συστηματική υποστήριξη των ίδιων των παιδαγωγών και των οικογενειών.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η τάση να αυξάνεται ο αριθμός των παιδιών στους χώρους ύπνου, αγνοώντας βασικές παραμέτρους: την επάρκεια του χώρου, τη σωστή αναλογία προσωπικού και παιδιών, αλλά και τις εξειδικευμένες ανάγκες τους. Πρώτιστο μέλημά μας οφείλει να είναι η ασφάλεια και η διασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών για παιδιά και εργαζόμενους — κάτι που δεν πρέπει να τίθεται σε διαπραγμάτευση.
Αν και το έχουμε θέσει κατ’ επανάληψη, δεν έχουν θεσπιστεί σαφή πρωτόκολλα εργασίας, με αποτέλεσμα για παράδειγμα να μην καθορίζονται με ακρίβεια ούτε τα αρμόδια καθήκοντα του βοηθητικού προσωπικού. Αυτό οδηγεί στην υποβάθμιση του ρόλου τους και στην πλήρη απορρύθμιση της εργασίας τους, την ώρα που οι ευθύνες μετατοπίζονται τεχνηέντως με τη δικαιολογία της «καλής συνεργασίας’’
Σοβαρά ζητήματα υπάρχουν και σε επίπεδο κτηριακών υποδομών και συγχωνεύσεων ή συστέγασης σταθμών. Όταν δύο σταθμοί καλούνται να λειτουργήσουν σε κοινό κτηριακό χώρο, απαιτείται προηγούμενος και ολοκληρωμένος σχεδιασμός για τον τρόπο της συνλειτουργίας τους, ώστε να διασφαλίζονται οι αναγκαίοι χώροι, η ομαλή λειτουργία των τμημάτων, η ασφάλεια και οι κατάλληλες συνθήκες για παιδιά και εργαζομένους.
Η απλή συνύπαρξη δύο δομών στον ίδιο χώρο, χωρίς ουσιαστικό σχεδιασμό των όρων λειτουργίας τους, δεν μπορεί να αποτελεί λύση.
Σε όλα αυτά τα προβλήματα προστίθενται οι διχαστικές και απαράδεκτες πρακτικές της Διεύθυνσης των Παιδικών Σταθμών.
Αντί να στηρίζει το προσωπικό στο δύσκολο έργο του, εφαρμόζει την τακτική του «διαιρεί και βασίλευε».
Με συνεχείς συγκρίσεις καλλιεργεί ένα τοξικό κλίμα εσωτερικού ανταγωνισμού, ενώ παράλληλα διαστρεβλώνει γεγονότα για να κάμψει το ηθικό των εργαζομένων.
Ιδιαίτερα εξοργιστική είναι η στάση της στο ζήτημα των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες: Αντί να αναλάβει την ευθύνη για την απουσία θεσμοθετημένου και στελεχωμένου πλαισίου, μετακυλίει το βάρος στους παιδαγωγούς, χρεώνοντάς τους, τις δικές της δομικές ελλείψεις.
Καλούμε τη Διοίκηση να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να λειτουργήσει με δικαιοσύνη και να σεβαστεί τους εργαζόμενους. Η ουσιαστική στήριξη του προσωπικού δεν είναι παραχώρηση, αλλά προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία των σταθμών και την ασφάλεια των παιδιών.
Οι εργαζόμενοι δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση. Ζητούν τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις ώστε να μπορούν να επιτελούν με επάρκεια και ασφάλεια το παιδαγωγικό και κοινωνικό τους έργο.
Η προσχολική αγωγή απαιτεί επαρκή χρηματοδότηση, κατάλληλες και ασφαλείς υποδομές, επαρκές και εξειδικευμένο μόνιμο προσωπικό, επιστημονική υποστήριξη και σεβασμό στις ανάγκες τόσο των παιδιών, των οικογενειών όσο και των εργαζομένων.
Κατά τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε με τη Δημοτική Αρχή στις 11 Νοεμβρίου 2026, θέσαμε το σύνολο των προαναφερθέντων ζητημάτων, απαιτώντας άμεσες, σαφείς απαντήσεις και ουσιαστικές λύσεις.